Ano nga ba ang mas mabilis: ang pagong o ang processing ng papeles sa gobyerno? 😂 Kung tatanungin mo ang sinumang Pilipinong nakaranas pumila ng madaling araw, alam na nila ang sagot. 'Yung gigising ka habang tulog pa ang mga manok, magbabaon ng kape at sandamakmak na pasensya, para lang makakuha ng valid ID o clearance. Ito ang tinatawag nating government service reality sa Pilipinas—isang walang katapusang serye ng paghihintay at pakikipagsapalaran.

Naaalala mo pa ba yung panahon na ang pinaka-stressful mong desisyon sa buong maghapon ay kung tatakbo ka ba nang todo o babantayan mo muna yung puno ng saging na nagsisilbing base niyo? 🤣 Kung hindi, malamang home along da riles ka lang nung kabataan mo at puro pogs o marbles ang inatupag mo habang kami ay seryosong nag-a- Agawan Base sa kalsada.

Ang Agawan Base? Sa mga hindi nakakaalam (dahil siguro nasa loob lang kayo ng bahay at naglalaro ng Brick Game noon), ito yung tradisyunal na larong Pinoy Agawan Base na takbuhan, habulan, at kung sino ang maunang makatama sa base ng kalaban (madalas puno ng saging o poste ng Meralco) habang naiiwasang 'mataya' o makuha ng kabilang koponan. 'Di lang 'to basta laro; isa 'tong tactical exercise para sa mga paslit na gustong patunayan ang kanilang speed at agility.

Alam n’yo ba, noong dekada ‘90 hanggang early 2000s, may isang ritwal ang mga Pilipino na mas seryoso pa sa pag-aabang ng balita sa TV. Ito ‘yung sandaling dumadating si Ate o si Tita na may dalang makapal na lumang Avon brochure. Hindi lang 'to basta katalogo ng kung ano-anong pampaganda; ito ay isang mahiwagang portal patungo sa mundo ng karangyaan na madalas ay amoy Sweet Honesty o Imari.

Ang dami nating naririnig na kwento tungkol sa bagal ng pag-usad ng mga kaso sa Pilipinas. Pero ang matinding tanong na madalas nating naiisip ay: Bakit parang laging mauuna ang mga may kapangyarihan at pera? 🙄 Sa post na 'to, tatalakayin natin kung bakit ang hustisya sa bansa natin ay parang isang exclusive VIP lounge sa isang club. Sila lang ang nakakapasok habang ang karamihan ay nagtitiis sa haba ng pila sa labas. Iimbestigahan natin kung bakit nangyayari ang inequality na ito sa ating sistemang panghustisya. Kaya tara, pag-usapan natin.

Teka, bago ang lahat, aminin muna natin ang katotohanan: lahat tayo naging biktima ng ugaling ito. Yung tipong kakahawak mo pa lang sa pinakabagong Aliwan o Teens Weekly, ang unang lipat ng daliri mo ay hindi sa Pahina 1 kundi sa pinakadulo. Opo, huling pahina agad. Gunggong moves, sabi ng iba, pero para sa ating mga tunay na Yagit, strategic decision ‘yan! 📖

Kaya nga sinasabi ko sa inyo, ang mga Batang Yagit noon ay hindi takot sa spoiler. Ngayon, pag may nag-post lang ng isang screenshot ng Avengers sa Facebook, nagwawala na ang buong internet. Pero dati? We lived for the spoiler! Gusto nating makasigurado sa tagumpay bago tayo mag-invest ng emosyon (at ng limang piso).

Sino nga ba ang makakalimot sa tunog ng luthang tuwing hapon nung bata pa tayo? 'Yung simpleng kawayan na naging paboritong laruan ng mga batang yagit sa kalsada bago pa nauso ang mga expensive plastic toys o mobile games. Para sa mga hindi nakakaalam, ang luthang ay isang traditional filipino game kung saan gumagamit ka ng kawayan bilang baril-barilan. Ang bala nito? Basang dyaryo o 'yung maliliit na prutas ng gabi na siksik na siksik sa loob ng kawayan bago mo itulak ng mabilis gamit ang isa pang piraso ng kawayan. Ang resulta? Isang nakakabinging "POP!" na mas malakas pa sa boses ng nanay mo 'pag pinapauwi ka na.