Kung may mas nakakapaso pa sa sikat ng araw tuwing alas-tres ng hapon dito sa Pilipinas, 'yun ay 'yung notification sa Facebook na nagsasabing: Rica Mae Mendoza mentioned you in a comment.

Pangalawang linggo na ng Mayo. Ramdam ko ang malagkit na pawis na tumutulo mula sa batok ko pababa sa likod ng lumang sando na suot ko. Ang electric fan namin na number three na ang ikot ay wala nang binubugang hangin kundi apoy—parang hininga ng dragon na may halong alikabok at amoy ng pinipritong tuyo ng kapitbahay. Sa kabilang kanto, dinig na dinig ko pa ang garalgal na boses ni Mang Berting na bumibirit ng "My Way" sa Magic Sing. Sablay sa tono, sablay sa timing.

"Na received ko ang 13th month pay ko say work, pero ginastos ko sa ospital para sa nanay kong nasa ospital"

Minsan, ang pinakamasarap na pakiramdam sa buhay ay ang maging bida sa sarili mong bangungot.
Alam mo 'yung feeling? Parang ilang oras ka nang nakatitig sa kisame. Hindi mo naman nakikita ang kaluluwa mo, pero may mga tanong kang gustong itanong. Saan ba talaga papunta ang buong buhay mo? Saan galing ang singaw ng palamig na yan? At bakit parang mas masarap pa ang kape ni Aling Nena sa kanto kaysa itong premium blend na tinimpla ko?
Syempre, alam mo na. December na. Hindi ito simpleng buwan lang ng mga regalo, bibingka, at reunion na puro selfie at "kumusta" na hindi naman sincere. Ito ang buwan ng 13th Month Pay.

Ang alas-dose ng gabi sa Maynila ay alas-dose ng tanghali sa Roma. Iyan ang tanging oras na nagtatagpo ang kanilang mundo—ang sandali kung saan tanging ang digital na sinulid ng Wi-Fi ang pumipigil sa pagkahulog ni Elara at Marco sa kawalan ng limang taong Long Distance Relationship (LDR).

Sa loob ng limang taon, si Elara ay naging isang dalubhasa sa pagbabasa ng mukha ni Marco sa screen. Alam niya ang pagkakaiba ng tawa nitong nagtatago ng lungkot at ang ngiti nitong totoong masaya. Kaya nang mag-video call sila ngayong gabi, alam niya agad na may kakaiba. Ngunit pinilit niyang balewalain.

Ni Elias at Laya

Kabanata 1: Ang Pagbukas ng Araw

Sa maliwanag at maingay na gitna ng Maynila, may isang sulok na tahimik, kung saan nakatayo ang isang lumang aklatan. Dito nagsimula ang lahat. Dito, sa ilalim ng mga matataas na kisame at sa pagitan ng mga hanay ng mga libro na amoy papel at nakaraan, nagtagpo ang dalawang kaluluwang tila matagal nang hinahanap ang isa’t isa—sina Elias at Laya.

Si Elias, isang arkitekto na may kalungkutan sa mga mata, ay madalas na nakaupo sa dulong mesa, nakasandal sa salamin na tanaw ang hardin. Sa bawat guhit ng lapis niya sa kanyang mga blueprint, tila may hinahanap siyang perpekto, isang bagay na hindi niya maabot.

Minsan, nakakainis talaga kapag matagal mag reply ang jowa mo sa chat. Lalo na kung may importante kang sasabihin o gusto mong makipag-usap sa kanya. Parang wala siyang pakialam sa iyo o may iba siyang ginagawa na mas mahalaga kaysa sa iyo.

Ang mga pangarap ay mahalaga sa ating buhay. Sila ang nagbibigay ng direksyon, inspirasyon at motibasyon sa atin upang magsumikap at magtagumpay. Ngunit hindi sapat na magkaroon lamang ng mga pangarap. Kailangan din nating gumawa ng mga hakbang upang maabot ang mga ito.